میکل آنجلو برناروتی یا میکل آنژ متولد ۶ مارچ ۱۴۷۵ در شهر کاپرزه، ایتالیا، نقاش، تندیس‌گر و معمار دوره رنسانس بود

میکل‌آنژ به دلیل حساسیت‌های زیادش به انتخاب سنگ مرمر بسیار معروف بود؛اما برای ساخت مسجمه معروفش «داوود» او از تکه‌ای از سنگ مرمری استفاده کرد که از کار یک هنرمند دیگر باقی مانده بود و به گفته آن هنرمند به‌درد نخور بود

میکل آنژ (به فرانسوی: Michel-Ange)، به ایتالیایی میکلانجلو بوناروتی ،(به ایتالیایی: Michelangelo Buonarrotiنقاش،پیکرتراش، معمار و شاعر ایتالیایی. زادروز وی ۶ مارس ۱۴۷۵ در کاپرزه در نزدیکی شهرتوسکانی است. میکل‌آنژ یکی از هنرمندان نابغه تاریخ و معروفترین چهره رنسانس ایتالیا است.

میکل آنژ در آغاز جوانی مجسمه بسیار مشهور و در عین حال بسیار زیبای پی یتا pieta را آفرید که تصویری است ازمریم که جسد بی روح عیسی را در برگرفته است و اندازه آن به اندازه طبیعی است. این مجسمه که هنوز هم شاهکار مجسمه سازی دنیا به شمار می رود و تحسین همگان را برانگیخته است چنان تاثیر حزن انگیزی بر انسان می گذارد که انگار مریم زنده است و غم و اندوه مرگ فرزند بر حالت صورت و بدنش و دستان آویزان مسیح که به شکل هنرمندانه ای فقط با یک قلم و چکش ساخته شده و ظرافتهای بیشمار رنج مریم را بخوبی نشان می دهد.

تندیس داوود نام میکل آنژ را بیشتر از قبل واینبار با عنوان شاهکاری قابل ستایش برسرزبان ها انداخت؛هنوز میکل آنژ به سی سالگی نرسیده بود که او را به عنوان بزرگترین مجسمه ساز ایتالیا و اروپا می شناختند و در این زمان بود تازه از ساختن مجسمه قهرمانی حضرت داود فراغت یافته بودمجسمه داوود از سنگ مرمر بزرگی ساخته شده که چهل‌سال پیش از میکل‌آنژ، پیکرتراش دیگری به‌نام «آگوستینو دانتونیو» بدون کسب موفقیت، برای ساخت آن اقدام کرده بود. این تخته‌سنگ، همچنان دست نخورده در گوشه‌ای قرار داشت.تکه سنگی بزرگ که به «il Gigante» معروف بود برای ساخت تعدادی مجسمه برای کلیسای فلورانس استخراج شده بود ولی در طول زمان بدون استفاده مانده و رها شده بود. این سنگ در طول سال‌ها در معرض المان‌های مختلف قرار گرفته بود و تا حدودی سخت و آسیب‌دیده شده بود.میکل آنژ در سال ۱۵۰۱ ساخت مجمسه داوود را روی این سنگ آغاز کرد و یکی از درخشنده‌ترین آثار هنری را به وجود آورد.مطالعات جدید نشان می‌دهد که کیفیت نامناسب سنگی که برای ساخت تندیس داوود به کار رفته، باعث می‌شود که نسبت به مسجمه‌های مشابه سریع‌تر از بین رود.اما میکل آنژ درسال های بعد مجسمه های دیگر را نیز تراشید و ساخت که  ازمهترین آنها میتوان به مجسمه حضرت موسی و مجسمه پاپ ژولیوس دوم اشاره کرد این هنرمند مجسمه سار علاوه بر ساخت مجسمه شاعر توانمند و نقاشی چیره دست بود تابوی معروف روز رستاخیز یکی از آثار فاخر این هنرمند می باشد.اما از دیگر نکات قابل توجه در مورد این هنرمند این است که میکل آنژ  از آن دست هنرمندانی بود که عموما در پایان کار امضایی روی اثرش باقی نمی‌گذاشت. همچنین هیچ نقاشی رسمی که پرتره‌از خودش باشد نکشیده است؛ اما در برخی از نقاشی‌هایش شبیه صورت خودش در تصویر دیده می‌شود. از جمله در نقاشی معروف قضاوت نهایی!این نکته در سال ۱۵۴۱ هنگام نقاشی فرسکوی کلیسای سیستیل «قضاوت نهایی» مشهود شد؛ در این نقاشی سان بارتولومئو تکه‌ای پوست سخت در دست دارد که صورت نقاش در آن دیده می‌شود. همچنین در مسجمه پی‌تا نیز او صورت خود را به جای سان نیکودموس تراشیده است.

میکل آنژ بیشتر سال‌های طلایی عمرش را به ساخت کلیسای سنت پیتر واتیکان گذراند. پس از آنکه برای سرکار رفتن پیر و ضعیف شده بود، همچنان از خانه بر نحوه کارها و طراحی‌ها نظارت می‌کرد.تندیس‌گری هنر محبوب میکل‌آنژ بود و وقتی در ۸۸ سالگی درگذشت در حال ساخت مسجمه «روندانینی پی‌تا (Rondanini Pieta)» بود که ناتمام ماند.

منبع:هزارویک بوم

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *